11. Niet altijd de zin krijgen

Joris zit inmiddels op de peuterspeelzaal twee ochtenden. Wat gaat de tijd snel. Maar het is goed voor hem, want het is een joch met een zeer eigen willetje. Papa en mama proberen daar paal en perk aan te stellen en opa en oma doen daar driftig aan mee. Op de peuterspeelzaal leert hij nu ook dat hij meer dingen moet doen dan thuis of bij ons. Dat is alleen maar goed voor hem.

Soms denkt hij nog dat de wereld alleen om hem draait en alleen voor hem is gemaakt. Zou wel fijn zijn, maar hij leert nu toch wel dat dat niet zo is. Bij ons in de tuin is hij gek op slakken zoeken. Oma wat minder. Maar gaat natuurlijk wel eens mee zoeken. Vorige week was zijn tante Marieke een week over. Ze woont in het buitenland. Dat was een gewillig slachtoffer. Tante Marieke gaat slakken zoeken, tante Marieke gaat in de zandbak. Maar aan alle pret komt een eind. Tante Marieke is weer naar huis en het leventje is voor Joris weer normaal bij opa en oma.

Opa moest direct de volgende dag slakken zoeken. Na twee keer zoeken vond opa dat Joris het nu wel even alleen kon. Daar kwam het. Joris was het er niet mee eens. Boos kijken, armen over elkaar en een paar traantjes. Opa en oma bleven onvermurwbaar en na een paar minuten koos hij eieren voor zijn geld en ging in de zandbak spelen.

Zaterdag stond er een grote tractor in de straat. Oma en papa gingen mee kijken. Nog even op de schommel en weer terug in de tuin, waar hij met een molen ging spelen. Maar broertje Bram heeft er ook een gekregen. Lekker water er in en dan maar draaien. Bram lag echter in bed dus Joris eigende zich nu twee molens toe. Mijn zoon vroeg van wie die andere molen was. ‘Papa’, antwoordde onze kleinzoon. ‘Dat dacht ik niet’, zei de papa. Daar moest Joris over nadenken; ‘Mama’, zei hij enthousiast. ‘’Nee hoor’, was het antwoord van zijn vader. ‘Deze molen is van Bram. En jij mag er nu even mee spelen. Dat is wel lief van Bram. Van wie is die molen nu?’. Joris gaf geen antwoord meer. Hij kon het woord Bram niet over zijn lippen krijgen. ‘Oma’, zei hij zachtjes. Dat wordt nog wat als ze straks alletwee in het badje zitten.

Met buurmeisje Nina heeft hij wel de hele middag in bad gezeten buiten en dat ging heel goed. ‘Nina niet nief’, zegt hij wel, maar als ze bij elkaar zijn is het dikke pret. Beetje pre-puberteit is er bij Joris al wel te bespeuren.

Bij Bram gelukkig nog niet. Onze lieve kleine Boeddha met zijn kakwangetjes (op wie lijkt hij toch) heeft altijd een grote glimlach voor ons klaar. Volgt zijn grote broer met zijn ogen overal en is altijd vrolijk. Behalve als hij opeens heeeeel erge honger krijgt. Het woord geduld kent hij dan niet.