7. Jaloers

Het valt niet mee om twee te zijn en de aandacht van je ouders, opa’s en oma’s te moeten delen met een klein babybroertje. Dat begint Joris nu goed in de gaten te krijgen. Hij is nog klein, die Bram, maar anders zou je medelijden met hem krijgen. ‘’Niet doen’’ en ‘’Mag niet’’ krijgt hij regelmatig naar zijn oren geslingerd.

Joris gaat uit van het idee dat de hele wereld van hem is. Langzamerhand komt hij erachter dat er nog meer mensen op deze wereld wonen: zoals zijn kleine broertje. Nu heeft hij zelf de wereld aan speelgoed, zowel thuis als bij ons. Maar toch is het speelgoed van zijn broertje hem een doorn in het oog. Ligt Bram in zijn wipstoel dan wordt zijn knuffel soms afgepakt en in de box gemikt. Joris is niet altijd geneigd het weer terug te geven. Hij is er al voor bestraft door twee minuten op de gang door te brengen. Krijsen van woede natuurlijk. Maar bij navraag bleek hij nog niet bereid te zijn het speelgoed terug te geven. Maar toen hij door had dat hij dan nog langer op de gang moest blijven koos hij eieren voor zijn geld. Ja hij is twee, maar niet helemaal achterlijk. Beloofde beterschap maar verknalde het weer door het desbetreffende speelgoed naar zijn broertje toe te gooien in plaats van te geven. Dus weer even ingrijpen was noodzakelijk. Hij bleef nog even boos kijken maar haalde toch uiteindelijk bakzeil.

Gelukkig is hij de boze bui ook gauw weer vergeten en heeft hij zijn aandacht al weer voor een auto of een puzzel. Dat kan nog wat worden als Bram daadwerkelijk kan gaan kruipen en zich met Joris zijn speelgoed gaat bemoeien. Wie dan leeft wie dan zorgt.