15. Monstertrucks en aanverwante artikelen
De broertjes kunnen steeds beter met elkaar overweg. Natuurlijk gaat het wel eens mis. Laatst werd Bram ook in de houdgreep genomen door zijn broer, die direct twee minuten de gang in mocht. Maar ze delen dezelfde liefde: auto’s, kraanwagens en monstertrucks.
Samen stonden ze laatst gebroederlijk voor het raam te kijken naar de vuilnisauto die de containers leegde. Beiden heel enthousiast. Meestal gaan we dan even naar buiten kijken, maar ja het plensde de lucht uit. Even niet
Aangezien we in een nieuwbouwwijk wonen is er veel aanvoer door vrachtwagens, takelauto’s. Dit allemaal tot groot plezier van de jongens. Laatst stonden we even te kijken bij een grote takelauto. Er werd veel hout getakeld en beide jongens waren enthousiast. ‘U mag nu wel doorlopen’’, zei ene bouwvakker. Maar ik legde hem uit dat we hier gewoon voor onze lol stonden en nog even bleven kijken. Hij reageerde met een glimlach.
De jongens keken hun ogen uit. Na een rondje te hebben gelopen kwamen we weer bij de bouwwerkzaamheden uit. Ze keken vol verbazing toe hoe grote kabels aan een betonplaat werden bevestigd en deze langzaam de lucht inging, richting huis.
Thuisgekomen werd direct door Joris de takelauto tevoorschijn gehaald. Gelukkig zag hij niet dat Bram ook een auto te pakken had en nog wel een monstertruck. Want dat zijn , voor Joris, wel heeel erg stoere auto’s. En daar moet Bram eigenlijk afblijven.
Want een gedeelde liefde voor auto’s levert natuurlijk ook problemen op. Allebei dezelfde auto hebben of Bram die ergens niet aan mag komen. Bram wordt ook zo aan de kant geduwd maar hij slaat wel van zich af. We hebben Joris nu geleerd dat hij ons moet roepen als Bram ergens aankomt waar hij niet aan mag zitten. Soms gaat dat goed maar er wordt ook voor eigen rechter gespeeld door Joris..
Opa vroeg gisteren aan Bram: ‘Waar is de monstertruck’. Hij keek om zich heen en kwam met een stralende glimlach met de monstertruck aankruipen. Want lopen doet onze jongste kleinzoon nog niet. Hij kwam er diezelfde middag achter dat hij alleen stond en wist niet hoe gauw hij weer op zijn gat moest gaan zitten. Het komt wel. En dan kunnen we er achter aan vangen, want luisteren kan hij ook nog niet zo goed.
14. Samen spelen
Het was nog mooi weer. Na een wandelingetje met Joris en Bram in de wagen ging Joris nog even in de zandbak spelen. Twee buurkinderen waren al aan het spelen.
Ik liet de deur van de garage openstaan, zodat Joris zo naar binnen kon. Elke keer als ik uit het raam keek zat Joris mooi te spelen. Maar opeens was hij weg.
Eenmaal buiten gekomen zag ik hem bij de schommel staan, samen met buurmeisje Ruth en haar moeder. Al gauw bleek dat Joris haar met een steen wilde gooien. Joris wist niet hoe gauw hij in de zandbak moest komen. Toen ik hem riep schudde hij heftig met zijn hoofd. Hij zag de bui al hangen. Dacht: Ik kom mooi niet. Oma heeft Bram op de arm dus ik zit hier veilig, Helaas voor Joris.
Hij mag heus wel meer bij opa en oma. Maar er zijn grenzen. En gooien met stenen: dat keuren opa en oma ook niet goed. En dan moet er worden opgetreden.
Oma zette Bram op het grasveld en ging Joris uit de zandbak plukken. Hij keek mij al schulbewust aan en beaamde dat hij Ruth had willen slaan met een steen. Ik keek hem boos aan en vond dat hij maar ‘sorry’moest zeggen tegen Ruth. Hij begon te huilen en schudde van nee. Nog een keer vragen. Geen antwoord van Joris.
Bram weer opgepakt (die zat al bijna op de glijbaan) en Joris mee naar binnen genomen. Twee minuten op de gang. Al huilend. Dat natuurlijk wel.
Na twee minuten maar eens met hem gepraat. Dat hij niet moest gooien en zeker niet met een steen. Hij kalmeerde langzamerhand wat. Mijn voorstel echter om samen naar Ruth toe te gaan en ‘sorry’ te zeggen beantwoordde hij met tranen en nee-schudden. Straf volgde: vanmorgen niet meer naar buiten.
Tien minuten later kwam hij met de auto’s aanzetten. Of ik even wilde zeggen met de trucks. Ik verzon een heel verhaal over twee auto’s die expres tegen elkaar botsten en elkaar zeer deden. Gelukkig zeiden de auto’s wel sorry. Joris keek me aan met twee paar helblauwe ogen. Denk dat hij de hint wel begreep.
Ritme in je gezin
Mijn naam is Ellie Norden.
Sinds anderhalf jaar heb ik mijn eigen bedrijf “Handen uit de mouwen”.
Ik werk als professional organizer, wat wil zeggen dat ik mensen help bij het organiseren van hun werkplek of huis.
Het vak is heel erg breed. Zo bied ik hulp bij opruimen, administratie, huishouden, timemanagement en het vinden van ritme en structuur.
En dat laatste is nou juist waar ik tegenaan liep toen ik bevallen was van mijn eerste kind.
Ik wist niet wat me overkwam.
Ik had het gevoel dat ik de hele dag aan het voeden was. En toen de kraamverzorgende eenmaal weg was, kwam er ineens zoveel werk op me af. Wanneer moest ik dat allemaal doen?
Toen ons tweede kindje geboren werd, was dat niet anders. Ik dacht dat ik toen wel wist hoe het moest. Ik had inmiddels aardig ritme gevonden, maar met een peuter en een baby werd het toch weer helemaal anders.
Ik moest aandacht verdelen, spelen met de oudste, de jongste voeden. En er kwam nog meer was bij!
Hoe kreeg ik in vredesnaam weer ritme en structuur in mijn leven?
Inmiddels zijn mijn kinderen tieners. Patrick is bijna vijftien en Harmke wordt binnenkort twaalf. Ik merk dat ritme en structuur nog steeds belangrijk zijn. Elke fase vraagt weer een andere aanpak en daar hoort ook weer een ander ritme bij.
Zolang je kinderen nog niet naar school gaan, ben je er het drukst mee en is het voor jezelf ook belangrijk om een dagritme te vinden die bij jou en je kinderen past.
Drie tips om opnieuw ritme en structuur te krijgen als je pas bevallen bent:
- Neem de tijd om rustig te wennen aan je nieuwe situatie. Natuurlijk is het zo dat het huishouden moet gebeuren en dat er gewassen en gestreken moet worden. Wellicht kan je man je hierbij helpen, of heb je familieleden of vrienden die je wat werk uit handen kunnen nemen. Het is belangrijk om te genieten van elkaar en je kindje te leren kennen. Deze periode is vaak overweldigend en helemaal nieuw. Neem de tijd om ook heerlijk te genieten van je nieuwe gezinnetje! Deze tijd komt niet meer terug.
- Denk eens na over een dagschema. Je zou daar tijdens de laatste dag met je kraamverzorgende al eens naar kunnen kijken. Zo’n schema kan natuurlijk snel veranderen. Zeker omdat het ritme van je baby ook verandert. Maar om de eerste dagen wat houvast te hebben is het heel goed om in kaart te brengen wanneer er wat moet gebeuren. Vaak heb je na een week wel in de gaten wanneer je kindje een voeding krijgt. Vraag jezelf af wanneer het een handige tijd is om te badderen. Doe je je kindje elke dag in bad of kan het ook ook om de dag? Welk moment van de dag neem je even tijd voor jezelf? enz…. Denk daar vantevoren over na, zodat je niet overvallen wordt door alle dingen die moeten gebeuren. Zeker tijdens die eerste weken is het raadzaam om je bijvoorbeeld iedere avond even te bezinnen op dat schema. Misschien is het zelfs raadzaam om een weekschema te maken waarin je ook je boodschappen, schoonmaakactiviteiten en bezoekjes kunt inplannen. Zo’n schema zorgt voor overzicht en duidelijkheid. Het kost even tijd, maar uiteindelijk levert het je rust en regelmaat op.
- “Luister” naar je kindje. Stem je ritme af op datgene wat je kindje prettig vindt. Als je merkt dat hij enorm geniet van een wandeling, dan doen je dat elke dag, of wellicht twee keer. Andere kinderen vinden het heerlijk om geluiden om zich heen te horen. Laat je kindje dan overdag gewoon beneden in de kinderwagen slapen. Hoe meer je je aanpast aan de voorkeuren van je kindje, hoe prettiger hij zich voelt en hoe makkelijker het voor jou is om ritme te krijgen.
Nu heb ik ook ervaren dat het soms gewoon niet lukt om ritme te krijgen. Als je baby veel huilt wordt je geleefd en heb je het gevoel dat je moet overleven. Het vinden van ritme is dan buitengewoon lastig. In de volgende blog kom ik op dit specifieke onderwerp terug.
Hebben jullie zelfs tips, of ervaringen over dit onderwerp,laat het me dan weten hieronder op het reactieformulier. Meer informatie over mijn bedrijf vind je op www.handenuitdemouwen.com
12. Remeer van de truck
Joris blijft bij zijn fascinatie voor auto’s. Elke keer als hij hier is is het een run naar de auto’s. Hij ziet het ook meteen als er een nieuwe bij is gekomen. Laatst even een bezoekje gebracht aan de kringloopwinkel bij ons in de buurt. Een auto voor Joris, een plastic trein voor Bram. Hij heeft direct door dat het plastic cadeautje voor Bram is. Bram krijgt nu ook ‘grootmoedig’ alle plastic auto’s, “die zijn voor bram want deze zijn voor baby’s’’. Bram wordt al bijna 1 maar dat even buiten beschouwing.
Het nieuwste spelletje is praten met de auto’s. ‘Jij mag zeggen oma’’, klinkt het uit zijn mond. En oma krijgt twee, drie auto’s toegestopt. Zelf komt hij aan met grote trucks. ‘”Ik ben de remeer (meneer) van de truck. Nou jij zeggen oma”.
En daar gaan we weer. ‘Waar ga jij naar toe? Wat ben jij groot. Wat heb jij dikke pijpen’’. Vooral dikke pijpen zijn heel belangrijk. Oma’s auto’s moeten de dikke pijpen uitvoerig bewonderen. Hij heeft hele verhalen: ze moeten allemaal hard rijden en oversteken.
Dat laatste zorgt wel eens voor problemen. Oversteken moet op de een of andere manier in de stoel van opa. Als opa thuiskomt is de stoel bezet. Joris komt er aan met beide handen vol auto’s die allemaal moeten oversteken. En opa moet dan uit de stoel. Er wordt aan zijn been getrokken, er wordt boos gekeken. Maar opa geeft niet toe. Per slot van rekening zijn er nog andere stoelen in de kamer. Maar daar neemt Joris geen genoegen mee. Oversteken moet in de stoel van opa. Als opa niet overstag gaat wordt er een lip getrokken, een boos gezicht kijkt hem aan. Als hij heel erg zijn best doet komt er zelfs nog een traan tevoorschijn. Hij haalt toch bakzeil. Zuchtend gaat hij met de auto’s naar de andere stoel.
Nadeel is wel dat oma altijd moet “zeggen” met de trucks. Als ik hem doorverwijs naar opa kijkt hij even en dan mag ik het toch weer doen. Opa moet er wel om lachen. Taakverdeling heerst er bij ons in huis. Oma mag voorlezen en “zeggen” met de trucks. Opa mag stoeien op de grond, voetballen en liedjes luisteren.
11. Niet altijd de zin krijgen
Joris zit inmiddels op de peuterspeelzaal twee ochtenden. Wat gaat de tijd snel. Maar het is goed voor hem, want het is een joch met een zeer eigen willetje. Papa en mama proberen daar paal en perk aan te stellen en opa en oma doen daar driftig aan mee. Op de peuterspeelzaal leert hij nu ook dat hij meer dingen moet doen dan thuis of bij ons. Dat is alleen maar goed voor hem.
Soms denkt hij nog dat de wereld alleen om hem draait en alleen voor hem is gemaakt. Zou wel fijn zijn, maar hij leert nu toch wel dat dat niet zo is. Bij ons in de tuin is hij gek op slakken zoeken. Oma wat minder. Maar gaat natuurlijk wel eens mee zoeken. Vorige week was zijn tante Marieke een week over. Ze woont in het buitenland. Dat was een gewillig slachtoffer. Tante Marieke gaat slakken zoeken, tante Marieke gaat in de zandbak. Maar aan alle pret komt een eind. Tante Marieke is weer naar huis en het leventje is voor Joris weer normaal bij opa en oma.
Opa moest direct de volgende dag slakken zoeken. Na twee keer zoeken vond opa dat Joris het nu wel even alleen kon. Daar kwam het. Joris was het er niet mee eens. Boos kijken, armen over elkaar en een paar traantjes. Opa en oma bleven onvermurwbaar en na een paar minuten koos hij eieren voor zijn geld en ging in de zandbak spelen.
Zaterdag stond er een grote tractor in de straat. Oma en papa gingen mee kijken. Nog even op de schommel en weer terug in de tuin, waar hij met een molen ging spelen. Maar broertje Bram heeft er ook een gekregen. Lekker water er in en dan maar draaien. Bram lag echter in bed dus Joris eigende zich nu twee molens toe. Mijn zoon vroeg van wie die andere molen was. ‘Papa’, antwoordde onze kleinzoon. ‘Dat dacht ik niet’, zei de papa. Daar moest Joris over nadenken; ‘Mama’, zei hij enthousiast. ‘’Nee hoor’, was het antwoord van zijn vader. ‘Deze molen is van Bram. En jij mag er nu even mee spelen. Dat is wel lief van Bram. Van wie is die molen nu?’. Joris gaf geen antwoord meer. Hij kon het woord Bram niet over zijn lippen krijgen. ‘Oma’, zei hij zachtjes. Dat wordt nog wat als ze straks alletwee in het badje zitten.
Met buurmeisje Nina heeft hij wel de hele middag in bad gezeten buiten en dat ging heel goed. ‘Nina niet nief’, zegt hij wel, maar als ze bij elkaar zijn is het dikke pret. Beetje pre-puberteit is er bij Joris al wel te bespeuren.
Bij Bram gelukkig nog niet. Onze lieve kleine Boeddha met zijn kakwangetjes (op wie lijkt hij toch) heeft altijd een grote glimlach voor ons klaar. Volgt zijn grote broer met zijn ogen overal en is altijd vrolijk. Behalve als hij opeens heeeeel erge honger krijgt. Het woord geduld kent hij dan niet.
10. Zandbakweer
Joris is helemaal weg van de zandbak. Bij ons in de straat hebben we, als gezamenlijke buren, een speelveldje aangelegd met een grote zandbak. Als het even mooi weer is zit de halve jeugd in de zandbak. Joris natuurlijk ook. Liefst al om kwart voor acht ‘s morgens als hij samen met broertje Bram wordt gebracht. Dat wordt dan even flink afleiden want anders is het een run naar de zandbak.
Met de buurtkinderen wordt druk gegraven en gespeeld, maar hij kan zich ook alleen prima vermaken met emmers, schepjes, vrachtauto’s en noem maar op.
Soms komen Bram en oma ook even kijken. Bram in de buggy, hij vindt het schitterend. Al die kinderen die aan hem voorbij schieten. Hij heeft voor iedereen een vriendelijke lach, want het is een echte lachebek: deze inmiddels ook al weer
acht maanden oude kleinzoon. Sinds een week kan hij staan in de box. Wat wankel maar toch. Het is een rustig ventje, behalve als hij (meent) dat hij honger heeft. Dan is er geen land meer mee te bezeilen. Kom dan niet aan met pap of groenetehapje. Dat gaat hem niet snel genoeg. Dus dan eerst maar een halve fles, want anders vliegt de pap of groente door de kamer. Daar kwamen we afgelopen zaterdag wel achter.
Soms is het net een boeddha. Zet hem op de grond en hij blijft rustig zitten. De laatste tijd begint er meer beweging in te komen: tijgert wat rond, kruipt achteruit. Niet alleen het uiterlijk, ook het kalm aan doen heeft hij van zijn papa. Wat hij ook geërfd heeft van zijn vader, is de liefde voor knopjes van de radio en cd-speler. Joris kwam en komt daar nooit aan, maar Bram moeten we daar regelmatig weghalen.
Joris gaat nu naar de peuterspeelzaal. Hij vindt het helemaal geweldig. Hij heeft direct al vriendjes gemaakt en een vriendinnetje. Ja het begint vroeg tegenwoordig. In de kring zitten vindt hij blijkbaar niets. Als je vraagt wat hij heeft gedaan op de peuterspeelzaal vertelt hij van alles maar zegt ook demonstratief:’’ Ga niet in de king zitten’’. Komt vanzelf hopen we. Wat hij wel geweldig vindt is de grote zandbak, graafmachines en kiepauto’s. Ja die liefde voor autos’ blijft er in zitten. Maar ja hij is van twee kanten erfelijk behept: zowel papa als de opa van de andere kant zijn gek op auto’s. Dus hij heeft het niet van een vreemde.
9. Groot worden
Het valt niet mee als je je gelijk niet kunt krijgen. Daar komt Joris ook achter. Bijna 2,5 en in de contramine. Zeggen wij nee dan zegt Joris ja. En omgekeerd.
Oma had nieuwe kleren gekocht. ‘’Mooi he,’zegt mijn schoondochter. ‘’Niet mooi’, klinkt er meteen vanuit de wandelwagen waar hij samen met zijn broertje Bram inzit. Bram achterin, hij voorin. Ook dat gaat wel eens mis. Laatst kwam er een gebrul uit de wagen. Had Bram even een pluk uit Joris zijn haar getrokken. Het babybroertje wordt groter…
Bij opa en oma is het een walhalla aan auto’s. Op een zondag kwamen de broertjes met papa en mama op bezoek. Bram werd op de grond gezet op een kleed. Joris kwam aandraven met zijn armen vol auto’s. Blij alsof hij ze nog nooit eerder had gezien. Opa moest ze allemaal bekijken. Een auto viel vlak voor Bram op de grond. Die stak zijn handje uit maar grote broer was hem voor. ‘Nou’, zegt mijn zoon. ‘Bram mag wel even met deze auto spelen. ‘’Is van mij’, was het weerwoord. ‘’Nee’, zei de papa.’De auto’s zijn van opa en oma en jij en en Bram mogen er mee spelen’. Daar was Joris het duidelijk niet mee eens. Hij had al weken niet naar de betreffende auto omgekeken maar dat mag de pret niet drukken. Na aandringen van papa en een dreiging van twee minuten op de gang liet hij de auto op het kleed achter bij zijn broertje. Na een kwartier kregen we rust: broertjes naar bed. Joris wil altijd een auto mee en een boekje. En ja hoor: de auto die bij Bram lag moest mee.
Het gaat gelukkig ook weleens wat beter met de jaloezie. Al het speelgoed van Bram mag hij natuurlijk hebben, Bram weet niet beter.
Bram volgt Joris constant met zijn ogen en hij is altijd vrolijk. Maar Joris heeft er nog weinig oog voor. Af en toe zetten we Joris wel voor het blok. Hij ziet nog wel een iets interessants in de box liggen waar hij ook mee wil spelen. Dat mag dan wel, maar “dan moet je Bram een auto van jou geven”. Daar wordt dan wel even over nagedacht maar hij kiest dan toch eieren voor zijn geld. Met buurkindjes delen heeft hij gelukkig geen moeite. Hij kan dus wel speelgoed delen.. alleen niet met zijn kleine broertje.
Valt niet mee: groot worden
8. Het wordt beter
Bram is nu alweer zeven maanden en Joris begint er langzaam aan te wennen dat hij het rijk niet meer alleen heeft. Natuurlijk is hij nog wel eens jaloers. Toch gaat hij nu vaker langs het wipstoeltje om zijn broertje iets te laten zien. Hij wordt dan altijd verwelkomd met een big smile, want lachen dat kan hij als de beste, die Bram. Twee diepe kuiltjes in zijn wangen, geërfd van zijn oom. Verder is hij bijna een kopie van zijn vader. Het gezichtje van Bram komt me heel bekend voor.
Joris is ook wel zorgzaam voor zijn broertje. Hij hoeft maar een kik te geven en oma wordt er op geattendeerd dat Bram huilt. ‘’Fesje kaarmaken’’, wordt mij dan verteld.
Vorige week kreeg Bram zelfs een autootje in handen gedrukt. Dat is een hele overwinning want Joris en auto’s: dat zijn twee handen op een buik. We hebben hem natuurlijk de hemel ingeprezen dat hij zo’n lieve broer was. Tien minuten later werd het weer uit Bram zijn handen gegrist, maar ja alle begin is moeilijk.
Maandag kwam buurjongetje Max spelen. Nog niet zo lang geleden water en vuur. Nu was het samen lachen en zelfs samen met de auto’s spelen. Even een kink in de kabel toen Max met een auto van cars wilde spelen die hij net diezelfde ochtend van ons had gekregen. Dat is natuurlijk ook begrijpelijk.
Maar het wordt beter en we blijven hoop houden.
7. Jaloers
Het valt niet mee om twee te zijn en de aandacht van je ouders, opa’s en oma’s te moeten delen met een klein babybroertje. Dat begint Joris nu goed in de gaten te krijgen. Hij is nog klein, die Bram, maar anders zou je medelijden met hem krijgen. ‘’Niet doen’’ en ‘’Mag niet’’ krijgt hij regelmatig naar zijn oren geslingerd.
Joris gaat uit van het idee dat de hele wereld van hem is. Langzamerhand komt hij erachter dat er nog meer mensen op deze wereld wonen: zoals zijn kleine broertje. Nu heeft hij zelf de wereld aan speelgoed, zowel thuis als bij ons. Maar toch is het speelgoed van zijn broertje hem een doorn in het oog. Ligt Bram in zijn wipstoel dan wordt zijn knuffel soms afgepakt en in de box gemikt. Joris is niet altijd geneigd het weer terug te geven. Hij is er al voor bestraft door twee minuten op de gang door te brengen. Krijsen van woede natuurlijk. Maar bij navraag bleek hij nog niet bereid te zijn het speelgoed terug te geven. Maar toen hij door had dat hij dan nog langer op de gang moest blijven koos hij eieren voor zijn geld. Ja hij is twee, maar niet helemaal achterlijk. Beloofde beterschap maar verknalde het weer door het desbetreffende speelgoed naar zijn broertje toe te gooien in plaats van te geven. Dus weer even ingrijpen was noodzakelijk. Hij bleef nog even boos kijken maar haalde toch uiteindelijk bakzeil.
Gelukkig is hij de boze bui ook gauw weer vergeten en heeft hij zijn aandacht al weer voor een auto of een puzzel. Dat kan nog wat worden als Bram daadwerkelijk kan gaan kruipen en zich met Joris zijn speelgoed gaat bemoeien. Wie dan leeft wie dan zorgt.
